گیاه باقلا به عنوان یکی از مهمترین محصولات خانواده لگوم (حبوبات)، دارای ویژگی منحصربهفردی به نام «تثبیت نیتروژن» است. این گیاه از طریق همزیستی با باکتریهای ریزوبیوم در ریشهها، نیتروژن را از اتمسفر جذب کرده و به خاک اضافه میکند. بنابراین، مدیریت تغذیه در باقلا با سایر گیاهان متفاوت است و تمرکز اصلی باید بر مدیریت فسفر، پتاسیم و عناصر ریز باشد.
مدیریت نیتروژن: مصرف بیش از حد کودهای نیتروژنه (مانند اوره) باعث رشد بیش از حد رویشی (برگ زیاد)، ضعیف شدن ساقه و کاهش توانایی گیاه در تثبیت نیتروژن میشود.
اهمیت فسفر (P): فسفر برای توسعه سیستم ریشهای و انتقال انرژی در مرحله گلدهی حیاتی است.
نقش بور (B) و کلسیم: کمبود این عناصر در مرحله گلدهی منجر به ریزش شدید گلها و تشکیل غلافهای ناقص می شود.
نکات فنی و هشدارهای مهم برای کشاورزان :استفاده از ریزوبیوم: برای بهرهوری حداکثری، حتماً بذرها را قبل از کاشت با تلقیحکننده ریزوبیوم پوشش دهید تا نیاز به کودهای نیتروژنه کاهش یابد.
تاثیر pH خاک: در خاکهای با pH بالای ۸ (قلیایی)، بسیاری از عناصر از جمله فسفر و آهن قفل شده و در دسترس گیاه قرار نمیگیرند. در این شرایط، استفاده از کودهای اسیدی ضروری است.
قانون “کم و مکرر”: در تغذیه باقلا، بهتر است از مصرف مقادیر زیاد کود در یک مرحله پرهیز شود و در عوض، مقادیر کمتر را در فواصل زمانی منظم (هر ۳ تا ۴ هفته) به گیاه ارائه داد.
هشدار سمیت: مصرف بیش از حد عناصر ریز (مانند بور) میتواند باعث سوختگی نوک برگها و از بین رفتن گیاه شود. همیشه طبق دستورالعمل دقیق یا با احتیاط عمل کنید.
با توجه به تفاوت در بافت خاک (شنی یا رسی)، میزان مواد آلی موجود و آنالیز دقیق خاک، این مقادیر ممکن است تغییر کنند. توصیه میشود پیش از تغذیه گسترده، از وضعیت خاک و نیاز واقعی گیاه اطمینان حاصل کنید.
در حال دریافت اطلاعات ...